Gospodarka leśna, w myśl ustawy o lasach to działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu. Ma na celu utrzymanie i powiększanie zasobów upraw leśnych, gospodarowanie zwierzyną, pozyskiwanie drewna, żywicy, choinek, karpiny, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, ale z zachowaniem tempa i sposobów zapewniających trwałe zachowanie bogactwa biologicznego lasów, ich wysokiej produkcyjności, potencjału regeneracyjnego, tak, by zapewnić zdolność do wypełniania teraz i w przyszłości wszystkich funkcji lasów: ochronnych, gospodarczych i społecznych.  Trwałość lasom może więc zapewnić  tylko racjonalne użytkowanie wszystkich jego zasobów.

Drewno, jako główny użytek polskich lasów jest więc zawsze pozyskiwane w granicach nie tylko  nieprzekraczających możliwości produkcyjnych lasu, ale również systematycznie zwiększających zapas drewna pozostającego w lasach, czyli tzw. zapas na pniu.

 Drewno pozyskuje się w ramach:

• cięć rębnych– usuwania z lasu drzewostanów „dojrzałych"; ich podstawowym celem jest przebudowa i odtworzenie drzewostanów, według przyjętych w planie urządzania rodzajów rębni i sposobów użytkowania lasu, które mają zapewnić najkorzystniejsze warunki rozwoju młodego pokolenia. Zaprojektowane sposoby zagospodarowania lasu pozwalają na zachowanie trwałości lasów przy jednoczesnym ich użytkowaniu.
• cięć pielęgnacyjnych (czyszczeń i trzebieży)– usuwania z lasu części drzew uznanych za niepożądane i szkodliwe dla pozostałych drzew i wartościowych elementów drzewostanu;
• cięć niezaplanowanych (przygodnych), które są konsekwencją wystąpienia klęsk żywiołowych w lasach

Rozmiar pozyskania drewna określony jest w planie urządzenia lasu, który sporządzany jest dla każdego nadleśnictwa na 10 lat. O wielkości pozyskania drewna w danym nadleśnictwie decyduje tzw. etat cięć określony w planie urządzenia lasu.Jest to ilość drewna możliwa do wycięcia w określonych drzewostanach na określonej powierzchni  w okresie 10 lat, które obejmuje plan. Dzięki temu, że etat jest niższy niż przyrost drewna w tym samym okresie, następuje stały wzrost zapasu „drewna na pniu". 

Drzewostany nieobjęte użytkowaniem głównym w Nadleśnictwie Jeleśnia zajmują łączną powierzchnię 1 577,38 ha (523 wydzielenia), tj. 13,96% powierzchni leśnej zalesionej. Użytkowania głównego nie projektowano w następujących przypadkach:

− w istniejących rezerwatach przyrody: „Pilsko”, „Romanka”, „Pod Rysianką”, „Madohora”, „Szeroka w Beskidzie Małym”, „Gawroniec”, „Grapa”;

− w drzewostanach rosnących w reglu górnym, w tym z siedliskiem przyrodniczym 9140;

− w drzewostanach stanowiących ostoje chronionej fauny

- strefy ochrony całoroczne i okresowe;

− w drzewostanach cennych przyrodniczo - bogata flora i fauna, siedliska: bagienne (OLJG, OLJWYŻ), łęgowe (LŁG, LŁWYŻ) i przyrodnicze (9410, 91E0) w obszarach Natura 2000, których ochrona wymaga zaniechania użytkowania;

− w drzewostanach związanych z programem nasiennictwa i selekcji: wyłączone drzewostany nasienne (WDN), gospodarcze drzewostany nasienne (GDN);

− w drzewostanach stanowiących klasy odnowienia (KO), gdzie młode pokolenie cechuje się niskim wiekiem, nie gwarantującym jego stabilności;

− w drzewostanach stanowiących klasy do odnowienia (KDO), gdzie młode pokolenie ma niski stopień pokrycia, poniżej 30%;

− w drzewostanach niewymagających zabiegów, określonych wiekiem oraz stanem zdrowotnym i sanitarnym;

− w drzewostanach, w których zaniechanie użytkowania i dalsza hodowla mogą poprawić ich jakość i zwiększyć parametry możliwych do pozyskania sortymentów, w tym celu planowano pozostawienie lasów bez zabiegów;

− w drzewostanach zajmujących małą powierzchnię (poniżej 1 ha);

− w drzewostanach stanowiących naturalne strefy ochronne (ekotony) w najbliższym sąsiedztwie cieków wodnych;

− w drzewostanach rosnących na terenach źródliskowych;

− w drzewostanach niedostępnych lub o utrudnionym dojeździe;

− w lasach o zwiększonej funkcji społecznej w strefie zrównoważonego oddziaływania społecznego.